Çarşamba, Eylül 3, 2007 - yağmur zamanı

Hep yağmur zamanı düşer kalemler elime. Sanki hep yağmur zamanı canım acır.

Yağmur yağınca hep aynı yere otururum bu mor kutuda, hep aynı pencereden bakarım dışarıdaki dünyaya.

Manzaram hep aynıdır. Ne yapacağını şaşırmış iki üç kuş, yaz kış demeden balkonda hoyrat dünyaya bırakılmış ve aynı saksıya dikilmiş kırmızı beyaz çiçekler ve hala birlikte oldukları için içime huzur doldurduklarını inkar edemeyeceğim tam karşımızda yaşayan yaşlı çift...

Yağmur zamanı hep aynı yerden bakarım tüten ya da tütmeyen ya da ne işe yaradığı belli olmayan o bacalara. Tadı yerinde bir neskafe ya da aromalı çaylardan biri dilimi ıslatır olur, kulağıma da her zaman farklı ama aynı acılı melodiler dokunur.

Oysa her yağmurda hüzünlenmeme rağmen, her hüzün yağmurum değildir. Her seferinde farklı bir hüzünle düşer kalemim defterime fakat her seferinde aynı renkte kanar içim.

Çok acıyorum kendime; gülmeyi unuttuğum için, hüznümü, acımı içimdeki kumsallara gömemediğim için.

2007-10-08 01:06:00 - slm

2007-10-05 15:33:24 - ...